Στην καθόλου ισχυρή αλλά χρεοκοπημένη από κάθε άποψη Ελλάδα του ’11 τα μεσαία στρώματα αντικρύζουν με τρόμο την επερχόμενη φτώχεια τους, ενώ οι ήδη φτωχοί εξασφαλίζουν την επιβίωση μέρα με τη μέρα. Οι πιο φτωχοί από τους φτωχούς, οι μετανάστες από τις πολλαπλώς πληττόμενες περιοχές της νοτιοανατολικής Ασίας και της Αφρικής, επιβιώνουν κι αυτοί όπως όπως, μακριά από όποια προσδοκία είχαν από το ταξίδι προς της Δύση.
Στην Ελλάδα του ’11 λοιπόν οι πιο φτωχοί από τους φτωχούς επιβιώνουν χάρη στα σκουπίδια. Είτε γιατί εκεί βρίσκουν βρώσιμη ύλη που θα τους δώσει παράταση ζωής είτε γιατί περιέχουν αντικείμενα που προσφέρονται για στοιχειώδη… οικονομική δραστηριότητα όπως τα ανακυκλώσιμα υλικά. Τα τελευταία αποδεικνύονται αντικείμενο συγκρούσεων με απώλειες και αντίποινα, μετά το πρόσφατο περιστατικό στον ΧΥΤΑ των Άνω Λιοσίωνν όπου δυο πακιστανοί, πατέρας και γιος, πήγαν από πυρά τσιγγάνων αναζητώντας παλιοσίδερα για ανακύκλωση.
Την ίδια ώρα, και σε αντίστιξη αυτής της εικόνας, κάποιοι επιχειρούν να κερδοφορήσουν περαιτέρω, από τον ίδιο παράγοντα, τα σκουπίδια και την ανάγκη διαχείρισής τους. Ακόμη και αν διακυβεύεται η επιβίωση μιας ολόκληρης τοπικής κοινωνίας, αφού στο σχέδιο για την ανάπτυξη του ΧΥΤΥ Κερατέας βλέπει τον ολοκληρωτικό της μαρασμό.
Δύο όψεις του ίδιου κοινωνικού πολέμου που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στα χαμηλά, περιθωριακά τμήματα της κοινωνίας και όλο ανεβαίνει επίπεδα. Η επίθεση είτε εκπορεύεται απευθείας από ισχυρά κέντρα συμφερόντων είτε από την πολιτική της κυβέρνησης, αλλού προκαλεί διχασμούς και συμπλοκές (εξάλλου και ο κοινωνικός αυτοματισμός που υποδαυλίστηκε κατά το διάστημα ξηλώματος εργασιακών δικαιωμάτων και εργασιακών σχέσεων ολόκληρων κλάδων μέρος αυτού του πολέμου είναι ), αλλού ενώνει σε μία αποφασιστική γροθιά αντίστασης.
Ποιο από τα δύο παραδείγματα θα γενικευτεί, μένει να το δούμε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου