Η έννοια της ανεκτικότητας

Η έννοια της ανεκτικότητας στην εποχή των ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών ρευμάτων κατέχει σημαίνουσα θέση στο οπλοστάσιο των διαχειριστών της πειθούς, που, ως γνωστόν, κρατούν σε κατάσταση ύπνωσης εκατομμύρια ανθρώπων.

Η δύναμη της ανεκτικότητας είναι τέτοια που μπορεί με «ειρηνικά και απλά» μέσα να αμβλύνει κοινωνικές αντιστάσεις, να αποπροσανατολίζει, να υποβαθμίζει κινδύνους, να παραβλέπει ανομίες, να ηρωοποιεί και κυρίως να προσφέρει «λύσεις», ακόμη και για πολύπλοκα ζητήματα, όπως η λαθρομετανάστευση. Οι υποστηριχτές της ανεκτικότητας, από τους νεοφιλελεύθερους της Δεξιάς μέχρι τους αντιεξουσιαστές της Αριστεράς, που, ανεξαρτήτως ιδεολογικών καταβολών και κοινωνικής τάξης, συγκροτούν τον δήθεν «άξονα των καλών ανθρώπων», έχουν αναγάγει αυθαίρετα την ανεκτικότητα σε «θεμελιώδη, θετική αξία» της «ανοιχτής κοινωνίας», στα πρότυπα του Πόπερ και του Σόρος και θεωρούν την πολυμορφία, όπως και τον ανταγωνισμό, σαν «βασική, φυσική και ιδανική κοινωνική αρετή». Δεν θα έπρεπε όμως, όπως αναρωτιέται και ο Ουμπέρτο Έκο, προκειμένου κάποιος να είναι ανεκτικός στο διαφορετικό, να έχει πρώτα καθορίσει αυτό που δεν μπορεί να είναι ανεκτό;

Τα τελευταία θλιβερά γεγονότα στις ξενοκρατούμενες περιοχές της Αθήνας δείχνουν ότι η απαιτούμενη συναίνεση για την οριοθέτηση του εύρους της ανεκτικότητας παραμένει ζητούμενο στην ελληνική κοινωνία, που σε καθημερινή βάση βομβαρδίζεται από νουθεσίες για ανεκτικότητα απέναντι σε οτιδήποτε εκφράζει το εντελώς διαφορετικό, ακόμη και όταν διαπιστώνεται η ραγδαία υποβάθμιση της ζωής χιλιάδων εγκλωβισμένων γηγενών, που εξαναγκάσθηκαν να διαβιούν εγκαταλελειμμένοι μέσα σε άκρως επικίνδυνα πολυεθνικά γκέτο λαθρομεταναστών, όπου κυριαρχεί η ανομία και το χάος.

Στην ανίσχυρη Ελλάδα του κατοχικού Μνημονίου η ανεκτικότητα δεν περιορίζεται όμως μόνο στο μεταναστευτικό πρόβλημα. Ο φοβισμένος ελληνικός λαός φαίνεται ακόμη να δείχνει αξιοπερίεργη ανεκτικότητα απέναντι σε :

• πολιτικούς που στο πλαίσιο της τυραννίας της πολιτικής ορθότητας είναι πρόθυμοι να ξεπουλήσουν την ελευθερία των πολιτών και να επιτρέψουν την – ήδη συντελούμενη – αλλαγή της δημογραφικής και πολιτισμικής βάσης της χώρας, αρκεί να μη θεωρηθούν «ρατσιστές», «ξενοφοβικοί» ή «εθνικιστές» από μια ελάχιστη, αλλά άκρως επιθετική ανθελληνική μειοψηφία, που είτε εμπορεύεται τα ανθρώπινα δικαιώματα είτε διακατέχεται από πολυπολιτισμικές ιδεοληψίες και παγκοσμιοποιητικά ιδεολογήματα περί ανοιχτών συνόρων,
• πολιτικούς, δίχως εθνικό προσανατολισμό, που ακολουθώντας πειθήνια τα κελεύσματα των ξένων, αφού εξαπάτησαν και τον κατέκλεψαν τον ελληνικό λαό, τώρα τον καθυβρίζουν και πραξικοπηματικά θέλουν να εκποιήσουνν τον δημόσιο πλούτο της χώρας,
• δικαστικούς που έχουν μεταβληθεί σε υπαλλήλους της εκτελεστικής εξουσίας,
• καθηγητάδες του εθνομηδενισμού που βάλθηκαν, σε αγαστή συνεργασία με αμερικανόδουλες «δεξαμενές σκέψεις», να του αλλάξουν άρον-άρον τη πίστη και την ιστορία του και να προσβάλουν την αξιοπρέπεια και την ελληνικότητά του,
• εκκλησιαστικούς ταγούς, ανάξιους να σταθούν στο πλευρό της κοινωνίας και στο ύψος των περιστάσεων,
• τραπεζίτες που συμπεριφέρονται όπως οι κερδοσκόποι και οι τοκογλύφοι,
• εργατοπατέρες που ξεπουλούν τον συνδικαλισμό σε χρεοκοπημένα κόμματα και επιτρέπουν αμαχητί την κατεδάφιση εργατικών δικαιωμάτων,
• διανοούμενους που στην πλειοψηφία εγκατέλειψαν προ πολλού τον ελληνικό λαό, επιλέγοντας την συναλλαγή με την κάθε είδους εξουσία,
• καναλάρχες της διαπλοκής που καθορίζουν την πολιτική ατζέντα της χώρας στην βάση των δικών τους συμφερόντων
• μεγαλοδημοσιογράφους που τον παραπληροφορούν και τον αποπροσανατολίζουν,
• εξτρεμιστικούς κύκλους που ανεξέλεγκτα ασκούν βία έχοντας προμετωπίδα την ανθελληνική υστερία και τους μετανάστες σαν «εργαλεία».

Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι εύλογα τα ερωτήματα που τίθενται για την ανεκτικότητα: Μήπως η χωρίς όρια ανεκτικότητα σε μια κοινωνία όπως η ελληνική δεν είναι αρετή αλλά μια επικίνδυνη αδυναμία που καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό της χώρας και εξυπηρετεί αδίστακτους εμπόρους «ανθρωπιστικών ιδεών», ψευτοεπαναστατικές μειοψηφίες και τις εγχώριες παρασιτικές «ελίτ-αλίτ» της διαχρονικής κλεπτοκρατίας; Μήπως η ανεκτικότητα δεν είναι παρά ένα μέσο αποφυγής της πραγματικότητας που παρέχει την ψευδαίσθηση σε κάποιον να αισθάνεται ανώτερος από εκείνους που βάζουν όρους στην ανεκτικότητα ή που θεωρούν ότι ανεκτικοί μπορούμε να είμαστε μόνο σε αυτούς που είναι και οι ίδιοι ανεκτικοί απέναντί μας και το ίδιο ανεκτικοί προς τα δικά τους μέλη; Μήπως τελικά η ανεκτικότητα απέναντι στην έλλειψη ανεκτικότητας είναι η σημαντικότερη αιτία που δημιουργεί την έλλειψη ανεκτικότητας;

Η σημερινή «ανοικτή κοινωνία» συμπεριλαμβάνει στο εσωτερικό της «κλειστές κοινότητες» γι αυτό και είναι αναμενόμενο η διαφορετικότητα, όταν δεν είναι προσχηματική, να έχει ανάγκη από ανεκτικότητα. Πόσο όμως θα πρέπει η κάθε πλευρά να αποδέχεται ιδιαίτερες και αποκλίνουσες μορφές καθημερινών βιοτικών συνηθειών και διαφορετικές θρησκείες, τελετουργίες ή άλλες αντιλήψεις, ιδιαίτερα μάλιστα όταν οι «κλειστές κοινότητες» διογκώνονται ανεξέλεγκτα και τείνουν να εκτοπίσουν τις «ανοικτές κοινωνίες»; Μήπως γι αυτό και η ανεκτικότητα δεν επιτρέπεται να περιορίζεται σε μια ατομική αξία και ηθική αλλά πρέπει να αποτελεί το προϊόν θεσμικών δομών και πρακτικών θεσμικής διασφάλισης;

Μια τέτοια διασφάλιση είναι όμως που καθιστά την εφαρμογή της ανεκτικότητας σε «υψηλή τέχνη» και όχι σε ιδεολογικό-ηθικολογικό όπλο. Πως μπορεί να υπάρξει όμως συναίνεση για τα όρια της ανεκτικότητας σε μια κοινωνία στην οποία ο καθένας επιτρέπεται να είναι «ευτυχισμένος» σύμφωνα με τα δικά του γούστα και δεν γίνεται διαφοροποίηση μεταξύ σωστού και λάθους, υγιούς και ασθενικού, μόνο και μόνο επειδή όλα αυτά εμπεριέχουν ήδη μία αξία και μια διάκριση; Πολύ δύσκολο έως και ακατόρθωτο. Άλλωστε, μέχρι σήμερα καμιά κοινωνία δεν κατάφερε να πετύχει την εξισορρόπηση ανάμεσα στην ισότητα και τη διαφορά.

Ωστόσο, είναι ανάγκη, προκειμένου να υπερασπιστούμε την πατρίδα και την ελευθερία, να δείξουμε, ως δημοκρατική κοινωνία, περισσότερο θάρρος αντιμετωπίζοντας αποφασιστικά αλλά και με σύνεση τις ιδεοληψίες και την εχθροπάθεια αυτάρεσκων «καλών ανθρώπων» και τις προκλήσεις των «έμπορων των μεταναστών», πιέζοντας παράλληλα την ελληνική Πολιτεία να επιβάλει θεσμικά όρια στην ανεκτικότητα. Γιατί μόνο τότε η ανεκτικότητα θα γίνει το αληθινό αντίδοτο στις διακρίσεις, στο ρατσισμό, στον κοινωνικό αποκλεισμό, στη βία και στον θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Σε διαφορετική περίπτωση ας περιμένουμε, αργά η γρήγορα, κοινωνικές συγκρούσεις χωρίς όρια.

πηγη:olympia.gr